معاصریت در عکاسی ایران (۶)؛ پارادایم دوم: احیای زیبایی‌شناسی عکاسانه‌
رضا نیازی ۱۳۹۴/۰۲/۰۵

معاصریت در عکاسی ایران (۶)؛ پارادایم دوم: احیای زیبایی‌شناسی عکاسانه‌

خصلت دموکراتیک عکاسی در عبور از مرزهای رسانه‌ای خود و همدستی با هنر سیاسی و فرهنگی‌گشته‌ی معاصر (پارادایم نخست)، آن را با وضعیت توسع‌یافته‌ای رویارو ساخت، به‌گونه‌ای‌که تحولات رخ‌داده در «هنر پس از ۱۹۶۰» می‌رفت تا در بزنگاه تاریخیِ همسنگ‌گشتن عکاسی با مدیوم‌های هنری دیگر و منزلت‌یافتن تجربیات هنری مستقل و خودبسنده‌ی عکاسی در حوزه‌ی هنر، ، بخش وسیعی از تولیدات هنری درون-رسانه‌ای عکاسی را منزوی کرده و به دست فراموشی سپارد.